To takie proste!
Gminny Żłobek w Lisiej Górze
Strona głowna  /  Dla rodziców
Dla rodziców

Warto przeczytać...

 

 W dniu 5 marca w miłej atmosferze, pod okiem doświadczonej pani pedagog mgr  Ewy Bańdur z Poradni Psychologiczno- Pedagogicznej w Tarnowie,  w Gminnym Żłobku odbyły się warsztaty dla rodziców na temat    "Współpracy rodziców z opiekunami". W prelekcji uczestniczyło 12 rodziców, pani dyrektor oraz opiekunki poszczególnych grup. Pani pedagog omówiła szczegółowo zasady, którymi rodzice powinni kierować się
w wychowaniu swojego dziecka oraz mogli też zadawać pytania, na które uzyskali odpowiedzi oraz wymieniać się własnymi doświadczeniami.                                     

Rodzicu:
- Wyrażaj się dobrze w obecności dziecka lub rodziny na temat żłobka.
- Nie faworyzuj tylko jednej z pań opiekunek.
- Nie krytykuj opiekuna przy dziecku.
- Rozwiązuj problemy bezpośrednio z opiekunem grupy.
- Nie obarczaj winą za niepowodzenia swojego dziecka tylko opiekuna.
- Pamiętaj, że Wasze dziecko może zachowywać się inaczej w żłobku ( grupie rówiesniczej ) niż w domu.
- Informuj opiekuna grupy o ważnych kwestiach odnośnie Twojego dziecka.
- Nie wierzcie we wszystko co dziecko Wam powie, chętnie wyjasnimy Wasze wątpliwości.
- Zadbaj o równowagę pomiedzy karą a nagrodą.
- Bądź konsekwentny w dążeniu do określonego celu.
- Wyznacz dziecku stały rytm dnia, a zapewni mu to poczucie bezpieczeństwa.
- Wyznaczaj dziecku granice.
- Nie popełniaj błędów Twoich rodziców. Mów często,że kochasz, przytulaj, całuj.
- Bądź wrażliwy na sytuacje stresujące dla Twojego dziecka.
- W sytuacji kryzysowej dla dziecka, spróbuj wczuć się w jego położenie.
- Pielęgnuj rozmowę z Twoim dzieckiem i wspólne spędzanie czasu.
- Częściej się uśmiechaj!
- Nie tylko pouczaj, doradzaj, poprawiaj, ale też pochwal.
 Mimo wczesniejszych informacji na stronie internetowej, tablicy ogłoszeń oraz indywidualnych zaproszeń była przeciętna frekwencja rodziców. Mamy nadzieję, że kolejne warsztaty spotkają się z większym odzewem ze strony rodziców. Wierzymy, że wskazówki, które udzieliła pani pedagog pomogą Wam być świadomymi rodzicami.

 

 

 

 

Janusz Korczak - JAK WYCHOWYWAĆ?

Dzieci potrzebują miłości i zrozumienia, pomocy
w życiowym ukierunkowaniu i jasno wytyczonych granic.

Dzieci należy wychowywać z miłością,
z konsekwencją, w atmosferze zdrowej demokracji, czyli również współodpowiedzialności za życie swojej rodziny.

Dzieciom należy wdrażać fundamentalne ludzkie wartości: dobro, zło, piękno, miłość, szczerość, serdeczność, przyjaźń, tolerancję, szacunek, patriotyzm...

 

 

 

Prośba dziecka

 

Nie psuj mnie. Dobrze wiem, że nie powinienem mieć tego wszystkiego, czego się domagam. To tylko próba sił z mojej strony.

 

• Nie bój się stanowczości. Właśnie tego potrzebuję - poczucia bezpieczeństwa.

 

• Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko Ty możesz pomóc mi zwalczyć zło, póki jest to jeszcze w ogóle możliwe.

 

• Nie rób ze mnie większego dziecka, niż jestem. To sprawia, że przyjmuję postawę głupio dorosłą.

 

• Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach, jeśli nie jest to absolutnie konieczne. O wiele bardziej przejmuję się tym, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy.

 

• Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Czasami dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych.

 

• Nie wmawiaj mi, że błędy, które popełniam, są grzechem. To zagraża mojemu poczuciu wartości.

 

• Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, że Cię nienawidzę. To nie Ty jesteś moim wrogiem, lecz Twoja miażdżąca przewaga!

 

• Nie zwracaj zbytniej uwagi na moje drobne dolegliwości. Czasami wykorzystuję je,

by przyciągnąć Twoją uwagę.

 

• Nie zrzędź. W przeciwnym razie muszę się przed Tobą bronić i robię się głuchy.

 

• Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia. Czuję się przeraźliwie tłamszony, kiedy nic z tego wszystkiego nie wychodzi.

 

• Nie zapominaj, że jeszcze trudno mi jest precyzyjnie wyrazić myśli. To dlatego nie zawsze się rozumiemy.

 

• Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie

do kłamstwa.

 

• Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i wtedy tracę całą moją wiarę w Ciebie.

 

• Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę Cię pytaniami. Może się wkrótce okazać, że zamiast prosić Cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej.

 

• Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są.

 

• Nie rób z siebie nieskazitelnego ideału. Prawda na Twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia. Nie wyobrażaj sobie, iż przepraszając mnie stracisz autorytet. Za uczciwą grę umiem podziękować miłością, o jakiej nawet Ci się nie śniło.

 

• Nie zapominaj, że uwielbiam wszelkiego rodzaju eksperymenty. To po prostu mój sposób na życie, więc przymknij na to oczy.

 

• Nie bądź ślepy i przyznaj, że ja też rosnę. Wiem, jak trudno dotrzymać mi kroku w tym galopie, ale zrób, co możesz, żeby nam się to udało.

 

• Nie bój się miłości. Nigdy.

 

 

 

Wskazówki dla rodziców, jak postępować

z niejadkiem

 

Drogi rodzicu!

 

  • Gdy Twoje dziecko ma słaby apetyt upewnij się najpierw, czy sytuacja ta nie ma podłoża medycznego. Udaj się do pediatry i zgłoś się na zlecone przez niego badania.

 

  • Sprawdź, czy wzrost i waga dziecka są odpowiednie do jego wieku.

 

  • Zachowaj spokój w sprawach związanych z żywieniem. Uwierz w to, że dziecko wie, czy i jak bardzo jest głodne i zjada taką porcję pokarmu, jaka zaspokaja jego potrzebę.

 

  • Jeżeli nadmiernie koncentrujesz się na tym, czy i jak dużo dziecko zjadło, możesz je paradoksalnie zachęcić do niejedzenia. Nagradzasz je bowiem uwagą i zainteresowaniem za odmowę jedzenia i nieświadomie wzmacniasz to zachowanie.

 

  • Podawaj jedzenie w atrakcyjny sposób, estetycznie podane. Dzieci też „jedzą oczami”.

 

  • Lepiej nałóż na talerz małą porcję. Talerz napełniony po brzegi może przytłoczyć niejadka i na starcie go zniechęcić.

 

  • Lepiej, żeby poprosił o dokładkę, niż miał poczucie porażki, że znowu nie zjadł wszystkiego.

 

  • Podawaj jedzenie bez zbędnych komentarzy. Nie wyznaczaj, ile dziecko ma zjeść.

 

  • Pamiętaj, że około 2 roku życia dziecko uwielbia mówić „nie”, w związku z kształtującym się w tym okresie poczuciem własnego „ja”, maluch zaczyna manifestować, że jest odrębną, niezależną jednostką. Odmowa jedzenia jest także tego wyrazem i nie ma nic wspólnego z tym, czy dziecko jest głodne, czy nie. Sposobem na zmniejszenie oporu jest danie dziecku możliwości decydowania np. „Wybierz, co zjesz na śniadanie – jogurt cz zupę mleczną?”                                                                                                                                              

 

  • Pilnuj stałych godzin posiłków. Regularność w jedzeniu sprawia, że głód pojawia się o określonych porach. Podanie wtedy posiłku jest odpowiedzią na potrzebę dziecka.

 

  • Ogranicz lub całkowicie wycofaj przekąski pomiędzy posiłkami, zwłaszcza słodycze, chrupki, chipsy. Nie są one źródłem potrzebnych składników odżywczych, natomiast  rozpychają żołądek i dają złudne uczucie sytości. Dziecko nie będzie miało szansy poczuć głodu.

 

  • Posiłki powinny być podawane w ściśle określonym miejscu, ograniczać się np. do stołu w jadalni, krzesełka do karmienia.

 

  • Podczas jedzenia nie rozpraszaj dziecka, nie odwracaj jego uwagi, nie zabawiaj. Maluch powinien być skupiony na jedzeniu, a nie innej czynności, takiej jak oglądanie bajki czy zabawa misiem. Jedzenie nie powinno być też „przemycane” przy okazji, gdy dziecko zajęte jest czymś innym.

 

  • Unikaj rozmów o tym, że dziecko jest niejadkiem. Nie podkreślaj, jak słabo je. Nałożenie mu takiej etykietki zwiększa ryzyko, że będzie się zachowywać zgodnie          z nią.

 

  • Nie karm dziecka! Przedszkolak powinien już samodzielnie spożywać posiłki. Jeśli nie będziesz go wyręczać, prawdopodobnie zje więcej. Pomagaj tylko wtedy, gdy maluch z czymś sobie jeszcze nie radzi.

 

  • Pozwól dziecku jeść powoli, w spokoju. Przecież powolne jedzenie jest zdrowe! Nigdy go nie poganiaj, nie okazuj zniecierpliwienia. To, że je długo wcale nie znaczy, że jest niejadkiem.

 

  • Pamiętaj o tym, jak ważna jest atmosfera podczas posiłków – powinny im towarzyszyć pozytywne emocje, spokój, radość ze wspólnie spędzonego czasu.

 

  • Dziecko chętnie naśladuje dorosłych. Jeśli w rodzinie jest jakiś wzór niejedzenia (np. ktoś nie siada do obiadu, bo się odchudza), maluch może brać z niego przykład. Dobrym wzorcem jest natomiast wspólne, rodzinne spożywanie posiłków przy stole.

 

  • Jeżeli dziecko wyraźnie nie znosi jakiejś potrawy, nie podawaj mu jej. Zachęcaj natomiast do próbowania nowych potraw, nowych smaków.

 

  • Zaangażuj niejadka do pomocy w przygotowaniu posiłku – we wspólne gotowanie, przyprawianie, układanie na talerzu. Maluch chętniej zje coś, co sam przyrządził.

 

  • Zachowaj cierpliwość – zmiana nawyków żywieniowych wymaga czasy.

 

 

 


Ostatnia aktualizacja: 2018-03-13